Avrupa bitti mi

Sevan Nişanyan, Avrupa'nın çöküşünün en azından bir süreliğine netleştiğini, bunun yeni bir durum olmadığını ve yüzyılın başından beri gözlemlendiğini ifade ediyor. Avrupa Birliği projesinin, başlangıçtaki hedeflerinden tamamen koparak Brüksel'deki bürokratik bir oligarşinin, kendinden menkul hikmetlerle 28 ülkeyi yönettiği yanılgısına ve sidik yarışına dönüştüğünü ve sürdürülebilir olmadığını savunuyor. Ekonomik olarak Avrupa'nın birey bazında dahi aşırı yoksullaştığını, büyük altyapı, teknoloji ve enerji projelerine yatırım yapacak paranın, kredinin ve cesaretin kalmadığını; bu tür projelerin dünyada çoğunlukla Çin ve Araplar tarafından yürütüldüğünü, Avrupa'nın ise bu yarışta olmadığını belirtiyor. Nüfusun yaşlanmasına çare olarak İslam ülkeleri ve Afrika'dan yapılan kontrolsüz genç erkek ithalatının, toplumların dokusuna uymayan bu unsurlar nedeniyle görülmemiş ve kaçınılmaz bir toplumsal krize yol açarak Avrupa'yı feci bir duruma sürüklediğini ekliyor. Son olarak, eğitim kalitesindeki felaket düzeyindeki düşüşün yönetim kadrolarına da yansıdığını; Ursula von der Leyen ve Macron gibi isimleri örnek göstererek büyük bir kalite ve nitelik erozyonu yaşandığını vurguluyor.