Nefret suçu nedir

Sevan Nişanyan, nefret suçu kavramını ve bu konuda yasa çıkarma çabalarını ele alıyor. Hrant Dink Vakfı gibi kurumların çalışmalarının, bürokrasiye ve devlete azınlıkları susturmak için yeni bir sopa verme riski taşıdığını söylüyor. Avrupa’da homofobi, İslamofobi gibi gerekçelerle internet denetiminin artırılmasını örnek gösteriyor. Temel kriterinin, bir düzenlemenin devletin denetlenemez gücünü artırıp artırmadığı olduğunu vurguluyor. Polis devletinin giderek güçlendiğini, bu yüzden polisin yetkilerini sorgulamanın bile tehlikeli hale geldiğini belirtiyor. Nefret suçunun asıl tanımını hatırlatıyor: Önce bir suç (cinayet, saldırı, yağma) işlenmeli, bu suç ırkî veya siyasî bir önyargıyla işlenmişse ağırlaştırıcı sebep sayılmalı. Buraya kadar makul bir düzenleme olduğunu, ancak zamanla bir topluluğa karşı nefret duygularını ifade etmenin başlı başına suç hâline getirildiğini söylüyor. Türkiye’de bu ayrımı yapabilen kimse tanımadığını ifade ediyor. Nefretin temel bir içgüdü olduğunu, silinemeyeceğini; ifadeyi engellemeye kalkmanın insanları devletin belirlediği sınırlarda birer koyuna dönüştürmek, diktatörlük ve namussuzluk olduğunu savunuyor. “Biz ve onlar” ayrımının her toplumda bulunduğunu, bundan duyulan antipatinin ifade edilemeyeceğini söylemenin polise sınırsız denetim vermek anlamına geldiğini belirtiyor. Asıl sınırı şöyle çiziyor: Eğer nefret ifadesi kitlesel bir hadiseye, birilerinin haklarının zedelenmesine, saldırıya uğramasına yol açıyorsa bu suçtur ve engellenmeli; ama “Ben zencilerden nefret ediyorum” demek soyut bir duygu ifadesidir, kimsenin hakkına tecavüz değildir. Bu tür ifadenin suç olmaması, olmaması gerektiğini; aksi takdirde hukuki temelin ortadan kalkacağını ve modern çağın büyük bir hastalığına dönüşeceğini söylüyor.