Şiirin Toplumsal İtibarı ve 1918 Sonrası Çöküşü

Sevan Nişanyan, şiirin özünde şairler arası bir referans, nazire ve söz sanatları yarışması olduğunu, bu toplumsal itibar ve rekabet ortamı kaybolduğunda şiirin de bittiğini savunuyor. Ona göre 1918, şiirin tükendiği milattır; 1940'lara kadar eski momentumla iyi şiirler yazılmış olsa da son seksen yıldır Batı'da ve Türkiye'de şiir yoktur. Neruda, Nazım Hikmet, erken dönem Ezra Pound, Kavafis ve Muhammed İkbal gibi isimleri istisna sayıyor. Çin'de ise dilin çok anlamlı karakter yapısı sayesinde şiir geleneğinin sosyal medyada dahi sürdüğünü duyduğunu, ancak Batı'da bu geleneğin tamamen kuruduğunu ifade ediyor.