İran sinemasının hümanist geleneği ve öne çıkan filmler

Konuşmacı, İran sinemasını son yıllarda keşfettiğini ve izlediği 20’den fazla filmin neredeyse tamamının başyapıt olduğunu belirtiyor; Leyla’nın Kardeşleri, Kutsal İncir Ağacının Tohumu, Bir Ayrılık gibi örnekleri sayıyor. Filmlerin Amerikan yapımlarına göre çok daha yavaş aktığını, ancak bu yavaşlığın ayrıntıları sindirmeyi sağladığını ve asıl güzelliğin burada yattığını vurguluyor. Ardından hümanizmi “insani duyarlılık”, insan deneyimine, onuruna ve ahlaki yönelimlerine odaklanmak olarak tanımlıyor; ideoloji ya da dinden uzak bu yaklaşımın İran sinemasının belirleyici özelliği olduğunu söylüyor. Satıcı, Cennetin Rengi, Arkadaşımın Evi Nerede?, Kirazın Tadı gibi filmleri ve Emir Kusturica’nın benzer hümanist yapımlarını örnek gösteriyor. Bu hümanizmin yalnız sinemada değil, Muhsin Namcu ve Ferid Fercat gibi İranlı müzisyenlerin eserlerinde de görüldüğünü ekliyor. İkinci konuşmacı (Sevan Nişanyan) ise batı sanatının son 30-40 yılda yüzeyselleşip çöktüğünü, İran’ın bundan etkilenmeyerek geleneksel İslam sanatlarından beslenen ama onları dönüştüren, insan ruhunun derinliklerini didik didik eden yepyeni bir ekol yarattığını anlatıyor.