Osmanlıca'nın Aşırı Muhafazakarlığı

Sevan Nişanyan, Osmanlıcanın 300-400 yıl boyunca aşırı muhafazakâr bir yapıya sahip olduğunu, 16. yüzyıldan 19. yüzyılın ortalarına kadar neredeyse hiç evrilmediğini, yeni kavramlar türetmediğini ve dış dünyaya kapandığını anlatıyor. Bu katı muhafazakârlığın dilin üretkenliğini, yaşama azmini ve kabiliyetini yok ettiğini, nihayetinde insanların "yeter" diyerek dili yıkıp yerine yeni bir dil devrimi gerçekleştirmesine yol açtığını belirtiyor.