Bir Toplumun Tarihinde Gasp ve Yağmayla Övünmesi Üzerine Eleştiri

Sevan Nişanyan, 26 Ağustos 1071 Malazgirt ve 26 Ağustos 1922 Büyük Taarruz'u geniş bir perspektiften ele alarak Türk toplumunun tarihine dair sert bir eleştiri getiriyor. Temel övünç ve coşku kaynağının sürekli olarak fetih, gasp, yağma ve öldürme gibi şiddet eylemleri olmasını sorguluyor; toplumun bin yıllık geçmişinde insanlığa katkı sağlayan, yapıcı ve kalıcı eserler yokmuş gibi sadece bu olaylarla övünmesini anlamlandırmaya çalışıyor. Bu durumu, toplumun içine düştüğü çaresizlik, umutsuzluk ve derin bir değersizlik duygusunun dışavurumu olarak yorumluyor. Normalde olgun ve başarılı bir toplumun geçmiş zaferler karşısında düşmana zeytin dalı uzatması gerekirken, ısrarla kaba güce odaklanmanın bir eziklik ve kompleks belirtisi olduğunu vurguluyor.