Kemalist Devrim Sonrası Kamusal Alanın Dönüşümü

Sevan Nişanyan, devrim sonrası kamusal alanın dönüşümünü ele alıyor. Osmanlı'da kamusal alanın yalnızca camide ve sınırlı bir eşitlik zemini olduğunu, onun dışında seçkinler ile avam arasında uçurum bulunduğunu, halkın aşağılandığını belirtiyor. Cumhuriyet ideolojisinin halka gitme, dilini öğrenme, okul açma gibi popülist yaklaşımlarla bu ayrımı yumuşatmaya çalıştığını ancak Osmanlı'dan miras kalan elitist eğilimlerin bugüne dek sürdüğünü vurguluyor. Türkiye'de sınıf ayrımının çok keskin olduğunu, Yunanistan ve Bulgaristan gibi komşularda ise kültürel uçurum ve farklı yaşam tarzlarının bulunmadığını söylüyor. Bu derin sınıfsal bölünmüşlüğün demokrasiyle bağdaşmadığını, 1950'lerden 2012-2013'e kadar demokrasinin bu yüzden başarılı olamadığını, böylesi bir toplumsal yapı üzerine demokratik bir üstyapının inşa edilemeyeceğini ifade ediyor.