Eski Mimarinin Cömertlik İlkesi ve Viyana'da Sadelik Devrimi

Sevan Nişanyan, eski toplumlarda (19. yüzyıl öncesi) mimari ve kültürde "fazlasını verme" anlayışının hâkim olduğunu; süslemelerin, gösterişin bir prestij göstergesi olduğunu ve daha çok verenin üstün sayıldığını anlatıyor. 19. yüzyıldan itibaren bürokrasinin egemenliğiyle birlikte "lüzumsuz hiçbir şeyi vermeme" ilkesi benimseniyor. Viyana'da başlayan modernist mimari, pencerelerinde süsleme (kaş) olmayan ilk apartmanla simgeleşerek sadeliği ve fonksiyonelliği yüceltiyor. Bu dönüşüm, estetikten yoksun bir bürokratikleşme, sıkılaşma ve memurlaşma süreci olarak yorumlanıyor; teknolojiden ziyade bir zihniyet değişiminin sonucu olarak dünyayı hızla etkisi altına alıyor.