Türkiye'de Düşman Yaratma Siyaseti

Sevan Nişanyan, Türkiye'deki siyasi atmosferin 2013'te köklü bir değişim geçirdiğini belirtiyor. Bu tarihe kadar, aksak da olsa reformları hedefleyen bir hükümet anlayışı varken, 2013 sonrası güç dengesi değişmiş ve ülke geleneksel devlet aklına, "vatan, millet, Sakarya" söylemine geri dönmüştür. Nişanyan bu durumu Türkiye için acıklı bir yıkım olarak tanımlıyor. Bu dönüşümün nedenlerini iki temel dış politika hedefinin hüsranla sonuçlanmasına bağlıyor: İlki Avrupa Birliği ile ilişkilerin yürümemesi, ikincisi ise 2010'da imzalanan kapsamlı Ermenistan anlaşmasının, dönemin Başbakanı Erdoğan'ın Putin'le görüşmesinin ardından rafa kaldırılmasıdır. Nişanyan, bu anlaşmanın neden fiyaskoyla sonuçlandığının ve Türkiye'nin kendi çıkarına olacak bu normalleşmeden neden vazgeçtiğinin henüz karanlık bir konu olduğunu söylüyor. Söyleşinin devamında Hamit Bozarslan'ın, iktidarın kriz üretmeden ve radikalleşmeden ayakta kalamadığı yönündeki tespitine katılıyor. Nişanyan'a göre sürekli bir "iç ve dış düşman" ile "beka" söylemi üretmek, özellikle 11 Eylül sonrası dünyada siyasi kohezyonu sağlamanın en klasik yöntemlerinden biridir. İnsanların korkuya kapılıp en güçlü gördükleri liderin arkasında birleşmesini sağlayan bu strateji, iç politikaya yönelik, seçmenin "artık başkasını deneyelim" demesini engellemek için kullanılan popülist bir hamledir.