Dostsuz Faşist Rejimin Sürdürülebilirliği

Sevan Nişanyan, bir izleyicinin mevcut iktidarın halk desteğini yitirip dışarıda dostu kalmayan faşist bir rejime dönüştüğü ve giderek azgınlaştığı yönündeki sorusuna, II. Abdülhamid'in son dönemini (1895-1908) hatırlatarak yanıt veriyor. Abdülhamid rejiminin de başlangıçta reformcu bir enerjiyle ortaya çıktığını, ancak 1895'ten sonra korku ve nefret siyasetine saplanarak yalnızlaştığını, bezgin ve kasvetli bir diktatörlüğe dönüştüğünü belirtiyor. Bu rejimin varlığını 13 yıl daha sürdürdüğünü ve nihayetinde sokak protestolarıyla değil, 9 ay arayla yapılan iki askeri darbe sonucu düştüğünü anlatıyor. Nişanyan, günümüz iktidarının son zamanlarda iyice azgınlaşmasının sebebini ise bu tarihsel paralellikle açıklıyor: Tamamen yalnızlaşmış ve desteğini sıfırlamış bir rejimin son çırpınışları ve kaçınılmaz çöküş öncesindeki saldırganlaşması.