Orhan Pamuk Üzerine Tartışma

Sevan Nişanyan, Orhan Pamuk'u şahsen tanıdığını ve akıllı, kültürlü, düzgün bir insan olarak gördüğünü belirtiyor. Ancak iyi bir yazar olduğu fikrine hiçbir zaman katılmadığını vurguluyor. Otuz yıla yayılan bir süreçte, herkes Pamuk'u övdüğü için 'acaba ben mi yanılıyorum' diyerek bütün romanlarını defalarca okuma çabasına girişmiş. Sonuçta, içinde yakıcı bir anlatma isteği, öfke ya da aşk olmadan yazı yazmanın tehlikeli bir yanlış olduğu kanısına varıyor. Pamuk'un usta bir anlatıcı olduğunu, güzel cümleler kurduğunu ve zeka kıvılcımları taşıdığını kabul etmekle birlikte, anlattıklarının incir çekirdeğini doldurmayan mesajlar olduğunu ve romanlarını (Benim Adım Kırmızı, Kara Kitap, son aşk romanı ve özellikle felaket olarak nitelediği Kar dahil) vakit kaybı olarak gördüğünü ifade ediyor. Buna karşılık, Pamuk Nobel ödülü kazandığında herkesin sevindiğini, fakat ona karşı başlatılan devlet kaynaklı kampanyayı tiksinerek izlediklerini anlatıyor. Pamuk'un ülkeden kaçmak zorunda kalmasını örnek göstererek, yetenekli ve sıra dışı bir insanın Türkiye'de hiçbir şansı olmadığı, çünkü ülkede yeteneksiz ve ahlaksızların el üstünde tutulduğu yorumunu yapıyor.