Nişanyan'ın Şiirde Vezin ve Destan Tercihi

Sevan Nişanyan, şiirde vezin, kafiye ve özellikle aliterasyonun (ses benzeşmesi) yapısal bir disiplin ve zemberek olduğunu, bunlar olmadan şiirin eksik kalacağını düşünmektedir. Buna rağmen Nâzım Hikmet ve Orhan Veli gibi serbest şiirin başarılı örneklerini de kabul eder. Arkadaşı şair Efe Murat'ın somut şiirini anlamadığını belirtir ve Ezra Pound'un neo-epik (yeni destan) arayışı üzerinden kendi tercihini açıklar: Kısa, lirik şiiri (Alman Lied geleneği, İngiliz romantikleri gibi) ayrı bir tür olarak görse de asıl sevdiği şeyin 'destan dışındaki şiiri sevmediğini' fark etmiştir. 21. yüzyılda asıl sorunun 'şiir niye öldü' değil, 'hangi formata evrildiği' olduğunu söyler. Ona göre şiirin canlı olabilmesi için toplumda etkili ve itibarlı herkesin şiir yazıp tartışması, iyi şiirin ise şairler arasındaki atışmadan doğması gerekir.