İran Halkının Morali ve Savaşın Etkileri

Sevan Nişanyan, İran seyahatiyle ilgili gözlemlerini aktarıyor. Tahran'ın çok büyük bir şehir olduğunu, bir ucundan diğerine gitmenin dört saat sürdüğünü belirtiyor. İsrail'in bombaladığı iddia edilen Tacriş Meydanı'nı özellikle ziyaret ettiğini ancak hiçbir bomba izine rastlamadığını söylüyor. Benzer şekilde, Amerikalıların vurduğu söylenen Natans nükleer tesisleri çevresindeki köylere de gittiğini, oralarda hayatın normal aktığını, ailelerin piknik yaptığını ve bombardıman izi görmediğini anlatıyor. Ülkedeki tek savaş belirtisinin, İsrail aleyhindeki sloganlar, intikam temalı posterler ve şehit söylemleri olduğunu ifade ediyor. Seyahat kararının nedenini ise, İran'ın siyasi nabzını uzaktan yeterince takip edemediğini düşünmesi ve insanlarla bizzat konuşma isteği olarak açıklıyor. Gitmeden önce de rejimin, özellikle düşman saldırısı altındayken devrilmeyeceğini bildiğini ancak orta sınıfta yönetime karşı hissettiği düşmanlığın boyutlarını hafife aldığını, bu tepkiyi yakından görmenin değerli bir deneyim olduğunu söylüyor. Sonuç olarak, İran'da büyük ve etkili bir savaş hali olmadığı, asıl önemli dinamiğin halkın yönetime yönelik birikmiş öfkesi olduğu çıkarımını yapıyor.