Modern Sanatın İsyanı ve Yozlaşması

Sevan Nişanyan, 1910'da başlayıp I. Dünya Savaşı sonrası yoğunlaşan modern sanat akımlarını yorumluyor. Bu hareketlerin, başta Picasso ve James Joyce gibi isimlerle tüm sanatsal, siyasi, dini ve askeri otoritelere karşı bir isyan ve yıkım girişimi olduğunu belirtiyor. Başlangıçta devrimci bulduğu bu olguyu savunmuş olsa da, zamanla bunun sanata verdiği zararı fark ederek 'kötü' olduğu kanaatine vardığını, özellikle Picasso'nun sanat tarihinde eşsiz bir 'kötülük' yaptığını iddia ediyor. 1940-50'lerden itibaren bu isyan ruhunun yozlaştığını, Amerikan sermayesi ve Peggy Guggenheim gibi isimlerle New York sosyetesinin 'devrimci sanatı' moda bir şıklık unsuru olarak satın alıp pazarlamaya başladığını anlatıyor. Bu dönüşüme örnek olarak Jackson Pollock'un 'saçmalığının' çağdaş sanatın başyapıtı haline getirilmesini ve sanatın tamamen bir pazarlama aracına dönüşmesini gösteriyor.