İmar affı hakkında

Sevan Nişanyan, imar affı tartışmalarını sınıfsal bir perspektiften ele alıyor. Murat Kurum'un "imar affının mimarı" olarak anılması ve bir kesim tarafından lanetlenmesi üzerinden, bu konunun aslında ne kadar keskin bir sınıfsal ayrımı yansıttığını vurguluyor. Nişanyan'a göre toplum ikiye bölünmüş durumda. İlk kesim, Türk halkının en az üçte ikisini oluşturan, hayatına inşaatın bir şekilde dokunduğu insanlar: ev yapan, yaptıran, hayalini kuran, müteahhit, usta, işçi ya da malzemeci olarak bu sektörde yer alan geniş kitle. Bu insanlar için imar affı, bürokrasiyle savaşta bir kolaylık, bir özgürlük, adeta bir ikramiye. Yasal ya da yasa dışı yollarla yaptıkları binayı, bir türlü ruhsata bağlayamamanın verdiği sıkıntıdan kurtaran bir nimet. İkinci kesim ise kuralları, yönetmelikleri ve bürokratik prosedürleri insandan daha değerli gören, "devlet memuru zihniyetinin damıtılmış şekli". Bu kesim, kural tanımazlığın mutlaka cezalandırılması gerektiğine inanır; ceza kesmek, bina yıkmak gibi yaptırımları görev bilir. Nişanyan, bu dünya görüşüne sahip olanların yüzde 98'inin Cumhuriyet Halk Partisi'ne oy verdiğini iddia ediyor. İmar affı, Nişanyan için sadece bir politika değil, iki sınıf arasındaki çıkar ve değerler farkını en net şekilde ortaya koyan bir turnusol kağıdı, bir ayrım çizgisi. Kendisi bu affı çıkaranları minnetle andığını belirterek tarafını açıkça belli ediyor.