Osmanlı'da padişahlığın sonu ve Abdülmecid tartışması

Sevan Nişanyan, Osmanlı'da padişahlık kurumunun toplumsal tabanının zayıf olduğunu, çok uluslu imparatorluğu bir arada tutmak için yönetici kadrolar nezdinde simgesel bir gereklilik olarak görüldüğünü anlatıyor. İmparatorluk dağılıp geriye büyük ölçüde homojen bir Müslüman ülke kalınca, padişahın da işlevsiz hale geldiğini belirtiyor. 1922-1923 yıllarında İttihat ve Terakki kökenli kadronun, Mustafa Kemal'in yükselen diktatörlüğünü dengelemek amacıyla bir panikle padişahlığın sürmesi gerektiği fikrine kapıldığını; Karabekir, Rauf Bey gibi eski anti-padişahçıların, Vahdettin'e sempati duymasalar da Abdülmecid'i bir umut olarak değerlendirdiklerini ifade ediyor.