20. Yüzyıldan İtibaren Estetik Üretiminin Çöküşü

Sevan Nişanyan, estetik üretimin 20. yüzyılda, özellikle 1914 sonrası kolektif temelini yitirdiğini, artık toplumsal bir mutabakat yerine bireysel meydan okumalarla yapıldığını ifade ediyor. Bir çiçeğin 1900'lerin başında açıklanamaz biçimde kokusunu kaybetmesi örneğini vererek, insanlığın da benzer bir felaketle güzellik duygusunun altyapısını kaybetmiş olabileceğini sorguluyor. Modern sanatta istisnai güzel işler bulunsa da, sanatın yaşayabilmesi için herkesin az çok sanat normlarında birleştiği, birlikte güzel şeyler ürettiği bir ortamın gerekliliğine dikkat çekiyor.