Türkiye'nin Kürtlere Yönelik Politikası

Türkiye’nin “çözüm süreci” adı altında yürüttüğü politika özetle şu: İmralı ve Türkiye içindeki PKK’ya “teslim olun, silahlarınızı bırakın” dendi; aynı şey Suriye’deki Kürtlerden de istendi. Buna karşılık, Şam’da duruma hâkim olmuş birtakım çapulcuların yönetimi altında Kürtlerin mutlu mesut yaşayacağı ve Türkiye’nin de buna destek vereceği varsayılıyor. Bunun akıl alır bir yanı var mı? Dünyanın hiçbir yerinde, herhangi bir ulusal kalkışmanın ya da ulusal uyanış hareketinin bu yöntemle, yani toptan teslimiyetle çözüldüğü görülmemiştir. Öte yandan karşı taraf, bu yaklaşımın alternatiflerine kıyasla çok daha kansız bir politika olduğunu, asıl söylenenin “teslim olun” değil “gelin bir işbirliğine girelim” olduğunu ileri sürüyor. Türkiye’nin burada “aksi takdirde herkes için çok kötü şeyler olur, İsrail’in önerdiği yöntemle bu kriz çözülemez, ya oluk oluk kan dökülecek ya da mutabakat sağlayıp birlikte çalışacağız” diyerek ikna edici olabilecek bir pozisyona sahip olduğu iddia ediliyor. Fakat mesele şu: mutabakat sağlamanın yolu, bir halka topyekûn silah bıraktırıp başka aktörlerin insafına terk etmekten mi geçer?