Birinci eleştiri: Tarihsel köklerden kopma ve dilin fakirleşmesi

Sevan Nişanyan, Yeni Türkçe'ye yönelik itirazları değerlendiriyor. Muhafazakar çevrelerce öne çıkarılan temel eleştiri, dilin tarihsel köklerinden koparılması ve yazı dilinde yol açtığı fakirleşmedir. Osmanlıca ile Yeni Türkçe arasındaki fark, Osmanlı konağı ile gecekondu apartmanı arasındaki fark gibidir. Yeni Osmanlıca eski dile referansları korurken, Yeni Türkçe geçmişle bağları tamamen kesmiş; kelime hazinesi, ifade biçimleri ve üslup seçenekleri dar bir alana sıkışmıştır. Eski Asya Türkçesi'ne referanslar kültürel bir süreklilik sağlamaz ve modern dil için kullanışlı malzeme üretmez. Ancak Nişanyan, dillerin kendini tamir edebileceğini, Modern İbranice gibi sonradan üretilmiş yazı dillerinin bile birkaç kuşak içinde kendi geleneklerini ve normlarını oluşturduğunu vurgular. 21. yüzyıl Türk edebiyatının, henüz arayış döneminde olsa da, geçen yüzyıldan çok daha canlı ve zengin bir üretim başlattığını düşünmektedir.