Caminin simge haline getirilmesi üzerine

Sevan Nişanyan, bir caminin simge haline getirilmesini ele alıyor. Alaycı bir dille, 'Sana sorsan ne dersin? Tabii canım, olsun!' diyerek toplumsal yaklaşımı özetliyor. 'Adına böyle derdi, bu noktaya getirildi, aynı yemek pişirildi' ifadeleriyle durumun tarihsel tekrarlara ve cumhuriyetler bağlamında benzer sonuçlara işaret ettiğini belirtiyor. Sözlerini 'nasip olsun şimdi' diyerek yarı temenni yarı ironiyle bitiriyor.