Soykırım kastı ve sürgün politikasının planlaması

Sevan Nişanyan, 1915 olaylarına dair konuşmasında, soykırım niyeti ile tehcir arasındaki ilişkiyi ele alıyor. Hukukta taammüt (önceden planlama) ve kasıt ayrımına dikkat çekerek, başlangıçta tam olarak ne zaman bilinçli bir plana dönüştüğünü bilmediğini belirtiyor. 1913'te tıp mektebi ve Türk Ocakları'nda Ermenilerin sürülmesi gerektiği, ancak gidecek yerleri olmadığının konuşulduğunu hatırlatıyor. 1915 başında her iki tarafta büyük bir güvensizlik oluştuğunu, Ermenilerin 1895'teki katliamların tekrarından korkarak silahlandığını, Osmanlı hükümetinin ise isyan beklentisiyle tedbir almaya yöneldiğini anlatıyor. Mart-Nisan 1915'te hükümetin, tüm vilayetlerde Ermeni toplum önderlerini toplayıp öldürdüğü bir 'kafa koparma operasyonu' yaptığını ve ardından bir milyonu aşkın insanın Suriye çölüne sürüldüğünü ifade ediyor. Bu sürgünün, özellikle Deir ez-Zor'a giden yolun büyük kısmının çöl olması nedeniyle ölüm anlamına geldiğini, yetkililerin bunun farkında olup olmadığının sorgulanması gerektiğini vurguluyor.