Kitapların kaçınılmaz ölümü

Sevan Nişanyan, düz yazı türlerinin günümüzdeki ve gelecekteki toplumsal konumunu değerlendirirken şiirin 20. yüzyıl başında (Türkiye’de 1950-60’larda) öldüğünü, kitabın ise matbaanın bir ürünü olarak kaçınılmaz biçimde yok olduğunu söylüyor. Matbaa öncesinde kitaplar pahalı, ulaşılmaz ve ebedî referans niteliğindeyken, matbaayla birlikte standartlaşan kitap formu bugün anlamını yitiriyor; önümüzdeki 30-50 yılda kitap yazmak antika bir uğraşa dönüşecek. Yazı kültürü niceliksel olarak patlasa da niteliksel olarak düşüyor ve geleceğin ciddiye alınacak iki yazı türü olarak sorumluluk taşımayan kısa blog/mikroblog yazıları ile yalnızca uzmanlara hitap eden bürokratik raporlar öne çıkıyor. Online tefrika romanlar gibi denemelerin ise kalıcı bir etkisi olmadı. Konuşmanın sonunda bir izleyici, eski Türklerin seküler milliyetçi ve feminist iddialara göre anaerkil olup olmadığını, kadın haklarına önem verip vermediğini soruyor; ancak bu soruya transkriptte yanıt bulunmuyor.