Üniversite Eğitiminin Tüm Yurttaşlara Açılması Tartışması

Sevan Nişanyan, üniversite eğitiminin tüm yurttaşlara açık olmaması gerektiğini savunuyor. Ona göre bu, üniversite fikrinin inkârıdır. II. Dünya Savaşı sonrasında yükseköğretimin tabana yayılması doğru bir politikaydı ancak zamanla aşırıya kaçıldı ve iş çığırından çıktı. Üniversitenin asıl amacı, toplumu yönetecek ve yönlendirecek kadroları yetiştirmektir; bu nedenle üniversiteli nüfus en fazla %10 ile sınırlı olmalıdır. Bu kesimin eğitimi toplum için yol, liman yapmaktan daha önemli bir hizmettir ve bu yüzden üniversiteler parasız olmalıdır. Özellikle ABD'deki yıllık 100 bin dolara varan yüksek maliyetler, yönetici kadro tabanını daralttığı ve öğrencileri borçla köleleştirdiği için topluma karşı işlenmiş bir suçtur. Eğitim tamamen bedava olmamalı, değersizleşmemesi için fakiri zorlamayacak kadar sembolik bir maliyeti bulunmalı; yetenekli her gence açık olmalıdır. Ancak %10 sınırı aşıldığında üniversite, amacı belirsiz, gençleri tembelliğe alıştıran ve toplumsal işlev kazanmalarını geciktiren anlamsız bir egzersize dönüşür. Bugün tüm dünyada üniversite eğitimi ciddi bir kriz içindedir ve bunun temelinde aşırı yaygınlaşma ile kalitenin düşmesi yatmaktadır.