İskitlerin tarihsel kimliği

Sevan Nişanyan, İskitlerin dili hakkındaki soruyu yanıtlarken, akademik çevrelerde yaygın kabul gören görüşün İskitlerin çeşitli İrani diller konuşan göçebe kavimler olduğunu belirtiyor. Türkiye'deki bazı marjinal çevrelerin aksine, bu konuda bir karmaşa olmadığını vurguluyor. İskit dilinin doğrudan yazılı kaydı olmasa da, çok sonraları Doğu Türkistan'daki Hotan şehrinde yazıya geçirilmiş Hotan Sakacası'nın (Hotanca) açıkça bir İrani dil olduğunu ve 203 sayfalık bir sözlüğünün bulunduğunu söylüyor. Aynı şekilde, Buhara-Semerkant bölgesinde 11. yüzyıla kadar konuşulan Soğdcanın da Eski Sakacanın devamı olan bir İrani dil olduğunu, Farsça ve Kürtçe ile uzaktan akraba olduğunu ekliyor. İskitlerin, Ural ve Türki kavimlerle iç içe yaşayarak onlara at, iki tekerlekli araba, göçebe sosyal organizasyon gibi kültürel unsurları öğrettiğini; Milattan sonraki yüzyıllarda ise Hun dağılmasıyla birlikte Türklerle karışarak konfederasyonlar oluşturduklarını, zamanla Türklerin bölgeye hakim olmasıyla küçük topluluklar halinde eriyip gittiklerini anlatıyor.