Dil tanımı ve Kürtçe-Farsça ayrımı

Sevan Nişanyan, konuşmasında Anadolu beylikler döneminin sanıldığı gibi çoban kültürü olmadığını, Ayasoluk'taki hamam örnekleriyle bunun şehirli ve yüksek bir mimari miras olduğunu vurguluyor. Asıl tezi ise, Farsça yerine Türkçenin resmî ve kültürel dil olarak benimsenmesinin 1300-1320 arasındaki kısa dönemde gerçekleştiği ve bunun Moğol egemenliğinin yıkılışıyla doğrudan bağlantılı olduğu. Nişanyan'a göre Selçuklular kendilerini İran şahı sayıyor, Anadolu İran kültür sahasının parçasıydı ve bu büyük İran coğrafyasının dağılmasıyla, düne kadar Farsça yazan yönetici sınıf yeni siyasi koşullarda Türkçeyi bir kültür dili haline getirmeye yöneldi. 1320 sonrası Anadolu'da devasa bir Türkçe yazı üretimi başlamış, tüm Fars klasikleri ve Arap hukuk kitapları Türkçeye çevrilmiştir. Nişanyan, cumhuriyet döneminin milliyetçi önyargılarından sıyrılarak bu sürecin Farslaşma ihtimalinin de eşit derecede geçerli, kayıpsız bir kültürel yol olabileceğini belirtir.