Osmanlı'da Türkmen Tabirinin İki Anlamı

Sevan Nişanyan, tarımcı toplumların yerleşik ve bakımlı arazilere bağımlılığına karşın, hayvancı toplumların özünde göçebe olduğunu ve hayvanlarını sürekli yeni otlaklara götürmek zorunda kaldığını belirtiyor. Osmanlı'nın çürüme döneminde, İç Anadolu ve İç Ege nüfusunun neredeyse yarısının doğudan ve Güneydoğu'dan gelen göçebelerden oluştuğunu, hepsinin birden Türkmen olarak adlandırıldığını anlatıyor. Türkmen tabirinin Osmanlı'da iki temel anlam taşıdığına dikkat çekiyor: İlki, eski Osmanlı toprakları dışında kalan Akkoyunlu ve Safevi gibi Türkmen beylikleri bölgelerinden gelen herkes için kullanılması. Bu nedenle, ister Kürt ister Arap olsun, Maraş, Diyarbakır, Antep veya Halep'ten göçebe olarak gelen biri Arap Türkmeni veya Kürt Türkmeni olarak tanımlanıyordu.