Zazaların Kürtlerden farkı ve Zazaca'nın ayrı bir dil olması

Sevan Nişanyan, İran ve Türkiye toplumlarının tarih bilinci ve ulusal kimlik anlayışları arasındaki temel farkı karşılaştırıyor. İran'da, hanedanlar değişse bile 'biz hep vardık ve hep iyiydik' duygusuyla beslenen, 4.000 yıllık kesintisiz bir tarih ve kültür sürekliliği fikrinin hakim olduğunu belirtiyor. Bu durumun, eğitimli sınıflarda çocuklara Zerdüşt isimleri verme modası gibi güçlü bir ulusal gurur kaynağı yarattığını ve İran kimliğinin devletten bağımsız bir kültür etrafında kenetlendiğini vurguluyor. Buna karşılık Türkiye'de ise 'burayı bileğimizin gücüyle aldık' anlayışının yaygın olduğunu; tarihin ya 1071'de ya da 1299'da başlatıldığını ve toplumun devlet olmadan düşünülemediğini belirtiyor. Nişanyan, Türklerin var olan şehirleri, yolları ve üretim metotlarını kullanmasına rağmen, Bizans gibi kendinden önceki medeniyetleri hiçbir zaman kendi tarihinin bir parçası olarak görmediğini, bunun İran'daki 'biz hep vardık' psikolojisinden apayrı bir 'biz geldik ve yendik' öğretisi yarattığını ifade ediyor.