Batı'da bürokratik yönetici sınıfın gerçeklikten kopuşu

Sevan Nişanyan, kişisel dünya görüşünün 1968-71 yıllarında, Vietnam Savaşı'nın gölgesinde şekillendiğini anlatıyor. Bu savaşı tarihin en büyük insanlık suçu olarak nitelendiriyor ve ABD'ye duyduğu tiksintiyi hiç kaybetmediğini belirtiyor. Soğuk Savaş dönemindeki anti-komünist söylemin ikiyüzlülüğünü ve Türkiye'deki darbe dönemi söylemlerindeki çirkinliği yakından deneyimlediğini aktarıyor. 1980'lerde Özal ve Reagan'ın neoliberalizm rüzgârına kapıldığını, serbest piyasa, küreselleşme ve devlet karşıtı özgürlükleri savunduğunu, bunu gerçek solculuk olarak gördüğünü ifade ediyor. Ancak madalyonun diğer yüzünü, serbest piyasa fetişizminin kutsallaştırılmasını geç fark ettiklerini itiraf ediyor.