Şirince'de esnaflık

Sevan Nişanyan, Şirince'deki esnaflık kültürünün zaman içinde nasıl tam bir ahlaki çöküşe ve ticari rezalete dönüştüğünü anlatıyor. Esnaflığın aslında nesiller boyu deneyimle oluşan bir sanat olduğunu, ancak Şirince'ye sonradan gelen şehirli esnafın ve köylülerin bu kültürden tamamen yoksun olduğunu vurguluyor. Bu durumun, ilk günden itibaren yırtıcı bir saldırganlık, ahlaksızlık ve 'çöp' tabir ettiği ürünlerin satışıyla sonuçlandığını belirtiyor. Köyün ilk yıllarında (90'ların başı) köylü kadınların sokakta kendi yaptıkları dantelleri satmasıyla başlayan masum ticaretin, 90'ların sonunda toptancıların gelip fabrikasyon, özellikle Uzakdoğu malı dantelleri getirmesiyle nasıl bir 'kurnazlığa' dönüştüğünü örnekliyor. Kadınların bir yandan dantel örer gibi yapıp, diğer yandan sahte ürünleri turiste kakaladığını; zamanla dantel, sabun, kartpostal gibi akla gelebilecek her türlü gereksiz ve kalitesiz ürünün satılmaya başlandığını anlatıyor. Nişanyan, köyün içindeki bu dayanılmaz ticari kültürden o kadar tiksinmiştir ki, 2008-2009'dan sonra kendi oteli ve matematik köyünün bulunduğu bölgeyi 'kurtarılmış bölge' olarak görüp, köyle ilişkisini minimize etmek için yılda ancak bir iki kez çarşıya inmeye başlamıştır.