Türkiye'deki Arap düşmanlığının kökenleri

Sevan Nişanyan'a göre Türkiye'deki Arap düşmanlığı, 19. yüzyıl ortalarında Tanzimat'la başlayan, Batı karşısında 'Biz Arap değiliz' diyerek üstünlük kanıtlama ihtiyacından doğan karakteristik bir Türk ulusal davranışıdır. Osmanlı bürokrasisi merkezîleşince İstanbul'dan Arap vilayetlerine gönderilen memurlar, daha ilk günden Arapları aşağı görüp nefret etmiş; Yemen Savaşı'nda Ahmet İzzet Paşa ve İsmet İnönü'nün İngiliz karargâhında buldukları klasik müzik plaklarıyla Batı kültürüne yakınlık hissetmeleri, 'Onlardan değiliz, İngilizlerle beraberiz' duygusunu pekiştirmiştir. Bugünkü Suriyeli düşmanlığının temelinde de aynı kompleks yatar: 'Biz onlardan değiliz, onlar aşağı.'