Türkiye'de iki ayrı dil devrimi: Tanzimat Osmanlıcası ve Öztürkçe

Sevan Nişanyan, noktalama işaretlerinin Osmanlıcaya 1850'lerde Şinasi ile girdiğini belirterek Türkçede iki ayrı dil devrimi yaşandığını anlatıyor: İlki, 1860-1920 arasında egemen olan ve Arapça-Farsça köklerden yeni kelimeler türetilen 'yeni Osmanlıca' (Tanzimat Osmanlıcası); ikincisi, 1930'larda doğup 1980 civarında oturan, öztürkçe iddiasındaki Cumhuriyet yazı dili. Bu iki yapay dilin, farklı siyasi anlayışlara dayanmalarına rağmen yapısal özellikler, sınıfsal temeller ve çıkmazlar bakımından benzeştiğini savunuyor. Yazı dillerinin doğası gereği yapay ve elitist olduğunu, günlük konuşma dilinden kavram zenginliğiyle ayrışması gerektiğini vurguluyor. 'Yeni Osmanlıca'nın oturmasına zaman yetmediğini, ancak insanların yapay veya uydurma dilleri de kolayca öğrenebileceğini, önemli olanın ne öğretildiği olduğunu söylüyor.