Türkçenin yazımı fonetik mi, değilse neden

Sevan Nişanyan, İstanbul Türkçesi'nin yazıldığı gibi okunmamasını çok temel bir dilbilimsel gerçek olarak açıklıyor: Telaffuz sürekli ve hızlı değişir; her kuşakta, özellikle gençlerde yeni telaffuz modelleri başlar ve zamanla yaygınlaşır. Buna karşın yazım standartları çok yavaş değişir. Türkçede 1928'de konulan yazım standartları 1960'lardan beri sabit kalmış, telaffuz ise değişmeye devam etmiş, bu da ikisi arasındaki makası giderek açmıştır. Nişanyan, İngilizce ve Fransızcanın başına gelenin aynısının Türkçenin de başına geleceğini, çünkü yazım erken sabitlendiğinde telaffuzun ondan koptuğunu, buna karşılık Almancada yazım standartları daha geç oluştuğu için farkın daha az olduğunu belirtiyor. Uzun vadede tek çarenin yeniden bir yazı devrimi olabileceğini söylüyor.