II. Dünya Savaşı sonrası Amerika ve 1968 toplumsal kırılması

Sevan Nişanyan, topluluk içinde başarılı ve nitelikli insanların varlığının ve onları destekleyen kurumsal yapıların heyecan verici olduğunu belirtiyor. 20. yüzyılın son çeyreğinde Kuzey Amerika'nın bu açıdan değerli olup olmadığını sorguluyor. II. Dünya Savaşı sonrası ABD'nin, savaşın getirdiği özgüvenle büyük bir entelektüel genişleme dönemine girdiğini, akademiye devasa yatırımlar yaparak dünyanın önde gelen bilim ve sanat insanlarını ülkeye çektiğini anlatıyor. 1945'ten 1968'lere kadar süren bu parlak çağ, kurumsal çerçeveler içinde gerçekleşiyor; atom bombasından ekonomi kuramlarına, yeni edebiyat teorilerinden dilbilime kadar birçok heyecan verici gelişme maaşlı kadrolar eliyle yürütülüyor. 1968 sonrasında ise sivil haklar ve Vietnam Savaşı karşıtı hareketlerle birlikte bu değişim kurumların dışına taşıyor; yeni bir kuşak kurumsal destekten bağımsız işlere girişiyor ancak çok başarılı olamıyor. Nişanyan, genç olmanın ve hızla değişen dünyanın bir parçası olmanın verdiği heyecanı da vurguluyor.