Şanghay'da Türkiye'nin Rolü

Sevan Nişanyan, Türkiye'nin değişen jeopolitik konumunu ve Çin'in Kuşak ve Yol Girişimi'ndeki rolünü değerlendiriyor. Türkiye'nin artık sadece Atlantik ittifakının doğu karakolu değil, aynı zamanda Asya merkezli yapılanmaların batı ucunda bir menteşe konumunda olduğunu, Rusya ile bu açıdan benzerlik taşıdığını ancak büyüklük ve etki açısından aralarında dev bir fark bulunduğunu belirtiyor. Türkiye'nin Pekin'deki zirveye üçüncü sınıf bir ülke gibi figüran düzeyinde katıldığını, Şangay İşbirliği Örgütü'ndeki gözlemci statüsünün protokol gereği bunu açıklasa da gerçek potansiyelini yansıtmadığını vurguluyor. Asıl kritik noktanın Çin'in küresel ticaret vizyonunda yattığını, Kuzey koridorunun Rusya-Ukrayna savaşı nedeniyle tıkalı olduğunu, Amerikalıların önerdiği Hint Okyanusu-İsrail hattındaki güney koridorunun ise uygulanabilirlikten uzak bir hayal olduğunu savunuyor. Geriye kalan tek gerçekçi güzergahın, tarihi İpek Yolu'nun doğal uzantısı olan ve Türkiye üzerinden geçen orta koridor olduğunu, Zangezur'un abartıldığını, asıl ana yolun Tebriz-Erzurum hattı olduğunu söylüyor. Türkiye'nin ittifak ilişkileri nedeniyle korkak davranarak kendisine düşen kilit oyuncu rolünü oynamaktan kaçındığını, bu yüzden Rusya'nın öne çıktığını ancak yolun yine de Avrupa'da tıkandığını ifade ediyor. Sözlerini, tıpkı Bizans döneminde Anadolu'nun kendini kapatıp köhnemesine yol açan Toroslar'daki istihkam hattı gibi, bugünkü çekimserliğin de Türkiye'yi bu devasa konektivite ağının dışında bırakma riski taşıdığı ve ülkenin geleceğinin bu yolda aktif rol almakta yattığı uyarısıyla tamamlıyor.